Odpowiedź na uzależnienie od ropy naftowej
 
Surowce kopalne nie są wieczne. Przygotowanie następcy ropy naftowej już dziś stanowi konieczność, gdyż za 50 lat, przy aktualnym poziomie wzrostu konsumpcji ropy naftowej, świat, który pozostawimy naszym dzieciom, radykalnie zredukuje swoje zasoby surowców kopalnych, a średnia temperatura globu wzrośnie o 5 -7ºC w skutek efektu cieplarnianego. Wybuchną nowe konflikty w celu podziału tego, co zostanie z rezerw ropy naftowej, a miliony ludzi nie będza miały żadnego dostępu do słodkiej wody z powodu ocieplenia planety.
Jedynie dwa źródła mogą załagodzić to uzależnienie: energia nuklearna oraz energie odnawialne. Produkcja nuklearna wzrasta jedynie o 2,4% rocznie na świecie, mimo naszych oczekiwań co do wznowienia silnego wzrostu, natomiast wśród energii odnawialnych wiatraki charakteryzują się najwyższym wzrostem pośród wszystkich ścieżek produkcji energii elektrycznej (25% rocznie w 2003 r. na świecie). Rynek wiatraków podwaja się co 4 lata.
 
Protokół z Kyoto
 
Protokół z Kyoto podpisany w 1997 r. i ratyfikowany na Szczycie Ziemi w Johannesburgu w 2002 r. zobowiązuje każdy kraj Unii Europejskiej do zredukowania emisji gazów cieplarnianych w 2012 r. o 8% w stosunku do wlasnego poziomu z 1990 r.
Zobowiązały się one wspólnie do przedsięwzięcia środków zapobiegawczych w celu przewidzenia, przeciwdziałania lub zmniejszenia skutków zmian klimatycznych oraz ograniczenia ich negatywnych efektów. Konkretnie, wszystkie państwa mają obowiązek publikować dane na temat swoich emisji gazów cieplarnianych, zaplanować, zrealizować i opublikować programy krajowe zmierzające do ograniczenia zmian klimatycznych.
Protokół z Kyoto idzie jeszcze dalej, gdyż proponuje harmonogram redukcji gazów cieplarnianych, które uznawane są za główną przyczynę ocieplenia klimatu w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat.
 
Dyrektywa europejska
 
Dyrektywa europejska 2001/77/EC ustanawia cele wzrostu udziału energii odnawialnych w konsumpcji energii elektrycznej państw członkowskich oraz ustanowienia od 2006 r. harmonogramu wdrożenia obligatoryjnych kwot dla poszczególnych krajów.
Aby zastosować niniejszą dyrektywę, każde państwo wproadzilo regulacje mające na celu zachęcenie do konsumpcji i produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych (na przykład ustawodawstwo francuskie postawiło sobie cel 10 000 MW energii wiatrowej we Francji w 2010 r., czyli docelowy wzrost rynku o 70% rocznie).
W krajach wybranych przez Eolfi przepisy te zawierają obowiązek systematycznego zakupu wszelkiej produkcji farm wiatrowych w długim okresie (od 15 do 20 lat, w zależności od kraju) po cenach regulowanych.
Na koniec, sektor energii wiatrowej podlega pewnej liczbie korzystnych procedur fiskalnych mogących podnieść o 30% TRI (stopa rentowności) farm funduszowych, a mianowicie możliwości amortyzacji instalacji produkcyjnych w sposób przyspieszony w ciągu 12 miesięcy.

Pozwolenie na emisję CO2
 
Jednym z głównych ustaleń układu z Kyoto jest utworzenie od 1 stycznia 2005 r. Europejskiej Giełdy CO2. W ramach walki ze zmianami klimatycznymi porozumienia z Kyoto podpisane w 1997 r. zobowiązują Europę do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 8% pomiędzy 1990 a 2010 rokiem.
W praktyce przedsiębiorstwa spełnią swoje zobowiązania najmniejszym kosztem, redukując emisję poprzez ulepszenie swoich technologii, albo też zostaną nałożone na nie kary w wysokości 40 euro za tonę CO2 emitowaną ponad normę (kary te wzrosną do 100 euro pomiędzy 2008 r. a 2012 r.). Jest to ogromna kwota, biorąc pod uwagę, że modele ekonomiczne wykazują kwotę wahającą się pomiędzy 10 a 15 euro za tonę CO2 na tym przyszłym rynku.
Dyrektywa Europejska z 22 lipca 2003 r. ustaliła reguły, ale każdy kraj powinien sprecyzować swój Krajowy Plan Rozdziału Uprawnień do Emisji CO2 (KPRUE). W ten sposób każdy obiekt przemysłowy (a nie każda firma) otrzyma za darmo od państwa przydział uprawnień odpowiadający jego pozwoleniu emisji. W trakcie pierwszego okresu (2005-2007) jedynym gazem cieplarnianym objętym tym planem jest CO2 (sektor chemiczny i rolno-spożywczy zostają wykluczone).
Francja jest negatywnie postrzegana z powodu opóźnienia w przedstawieniu swojego planu oraz ogólnie za swoje słabe zaangażowanie i pełne zastrzeżeń interpretacje dotyczące dyrektywy. Jednak planem tym objęte jest od 700 do1450 instalacji przemysłowych (2300 w Niemczech i 1500 w Wielkiej Brytanii). Najbardziej zanieczyszczającymi branżami są metalurgia, przemysł cementowy, huty szkła, ceramika, przemysł papierniczy i energetyczny. Aktualnie globalna wielkośc emisji waha się pomiędzy 113 a 129 milionów ton CO2 rocznie, wobec 109 milionów ton w 2002 r. i 116 milionów w 1990 r.
Europejscy przemysłowcy wyrażają swoje niezadowolenie w związku z nałożeniem uprawnień do emisji, ponieważ uważają, że mogą one zniekształcić konkurencję wobec grup zagranicznych. Ponieważ Stany Zjednoczone odrzuciły protokół z Kyoto (jednakże ma to ulec zmianie), inni sygnatariusze nie są zobowiązani do jego przestrzegania. W ten sposób niektóre grupy grożą przeniesieniem w czasie swoich inwestycji, a huta Arcelor złożyła odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu przeciwko tej dyrektywie!
 
Zielone certyfikaty (R.E.C.S: Renewable Energy Certificate System)
 
Rynki zielonych certyfikatów stanowią dzisiaj najbardziej odpowiedni instrument wspomagający rozwój zielonej energii i tworzenia liberalnych rynków energii elektrycznej.
Dyrektywa europejska 2001/77/CE z 27 września 2001 r. dotycząca promocji energii elektrycznej wyprodukowanej ze źródeł energii odnawialnej (ŹEO) na wewnętrznym rynku energii elektrycznej ustala dla krajów członkowskich ambitne cele rozwoju, ponieważ zamierza zwiększyć o 8% udział tego typu energii, aby ostatecznie osiągnąć w ramach UE, w 2010 r. 22 procentowy udział w całkowitej konsumpcji energii elektrycznej. (Francja zobowiązała się do przejścia z 15 do 21%). Środki, które należy przedsięwziąć, aby zrealizować te cele, zostały pozostawione ocenie poszczególnych państw. Ponadto dyrektywa ta ustala dla państw członkowskich udział procentowy w konsumpcji, a nie w produkcji energii elektrycznej.
Zielony certyfikat jest „dowodem” zaświadczającym, że energia elektryczna, która została dostarczona do sieci przez producenta, pochodzi faktycznie z odnawialnego źródła. Certyfikat ten przybiera formę dokumentu (na papierze lub elektronicznego), który zawiera informacje o operatorze i jego instalacji: nazwa firmy, adres użytkowników, lokalizacja instalacji, moc, data uruchomienia, technologia, uruchomiona linia, ewentualnie otrzymane wsparcie finansowe. Certyfikat wydawany jest przez kompetentną organizację, instytut emisji, na każdą wyprodukowaną MWh energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.
Cztery państwa europejskie wdrożyły na dzień dzisiejszy system bazujący na zielonych certyfikatach: Holandia, Włochy, Belgia i Anglia.
 
Obowiązek zakupu przez EDF
 
Ustawa z dnia 10 lutego 2000 r. zobowiązuje EDF do skupowania przez 15 lat produkcji elektrycznej od farm wiatrowych we Francji, zgodnie z ustalonym cennikiem. Po otrzymaniu kompletnego i ważnego wniosku EDF wystawia zobowiązanie podpisania umowy zakupu energii, której podstawowymi parametrami są:
 
• Czas trwania : 15 lat (z możliwością przedłużenia)
• Cena podstawowa w wysokości 8,20 euro/kWh (od lipca 2006r.)
  - podczas pierwszych 5 lat eksploatacji farmy: stała
  - podczas następnych 10 lat: w zależności od wskaźnika produkcji (iloraz średniej produkcji 3 środkowych lat z pierwszych 5 lat eksploatacji) i mocy instalacji.

Wzrost rynku francuskiego
 
Wyprzedzona przez swoich wielkich sąsiadów, Francja znajduje się jeszcze wśród państw rozwijających się pod względem elektrowni wiatrowych w Europie. Francuski rynek charakteryzuje się ciągłym wzrostem od 2002 r., pozostaje jednak w tyle za rynkiem niemieckim o 10 lat.
Podczas gdy ten ostatni osiąga na dzień dzisiejszy 20 000 MW, Francja znajduje się na 8 miejscu w Europie z nieco ponad 2 GW rozdzielonymi pomiędzy ponad 150 farm wiatrowych.
Celem francuskiego rządu jest osiągnięcie 10 000 MW w 2010 r.
 
W Europie
 
Wyjątkowo Europa dominuje na tym szybko rosnącym rynku, jeżeli chodzi o rozwój dobrowolnych strategii przemysłowych i wykorzystanie brzegu morskiego. 48 000 MW mocy wiatraków w Europie pokrywa 4,1% całkowitego zapotrzebowania na użytkową energię elektryczną Unii Europejskiej (około 500 milionów obywateli). Wiatraki są źródłem produkcji energii elektrycznej, która najszybciej wzrasta na całym świecie, szczególnie szybko zaś w Europie. Uważamy, że w perspektywie 20 lat 10% energii elektrycznej konsumowanej w Europie będzie pochodzić z wiatraków.

Budowa farmy wiatrowej składa się z 3 faz:
 
Rozwój
 
Faza ta polega na:
1) przeprowadzeniu badań wiatru i zaprojektowaniu farmy,
2) zabezpieczeniu gruntów, negocjowaniu pozwoleń administracyjnych, złożeniu i otrzymaniu pozwolenia na budowę,
3) podpisaniu z EDF (lub odpowiednikiem) umowy na co najmniej 15 lat, z obowiązkiem wykupienia całej produkcji po ustalonej cenie, znanej w momencie podpisania.
 
Wcześniejsze badania wiatru są istotne dla określenia przewidywalnej produkcyjności farmy. Są one prowadzone na odnośnym obszarze przez kilku ekspertów i niezależnych kontr-ekspertów w czasie nie krótszym niż 1 rok, a następnie porównywane z pomiarami realizowanymi od kilkudziesięciu lat przez krajowe agencje meteorologiczne w danym rejonie.
 
Budowa
 
Faza budowy trwa około 8 – 12 miesięcy.
Średnia farma składa się z 6 – 15 wiatraków (średnia moc wiatraka to rząd 2 MW).
Wiatraki konstruowane są przez takich producentów, jak General Electric, Siemens lub Vestas, a ich żywotność to minimum 20 lat.
Podlegają gwarancji producenta na czas minimum 5 lat rozszerzalnej do 12 lat (poziom dyspozycyjności rzędu 97% gwarantowany jest przez producenta w trakcie okresu gwarancyjnego).
Budową farmy kieruje kierownik robót pierwszej klasy pod kontrolą oddelegowanego renomowanego przedsiębiorcy budowlanego.
 
Eksploatacja
 
Całość produkcji energii elektrycznej jest obligatoryjnie odkupywana przez spółki energetyczne, zgodnie z cennikiem ustalonym umownie na 15 -20 lat w zależności od kraju.
 
Eksploatacja odbywa się w ramach umowy 5 -12 letniej podpisanej z dużym operatorem przemysłowym. Deweloperzy oraz producenci maszyn systematycznie proponują tę usługę.

Wiatrak jest ekologiczny z definicji. Jego działanie jest jak najbardziej naturalne: bez emisji gazów i cząste stałych, bez odpadów, ścieków, zanieczyszczania powietrza, w skrócie - najczystsza energia!
 
Hałas
 
Czy wiatraki są hałaśliwe?
Prawo precyzuje, że wiatraki nie powinny zwiększać hałasu otoczenia o więcej niż 5 decybeli w dzień i 3 dB nocą. Poczynione postępy przyczyniły się do zmniejszenia hałasu wiatraków często do poziomu poniżej 55 decybeli u podnóża maszyny. Prędkość rotacji wiatraków jest celowo zmniejszana, gdy wiatr jest słaby, w celu zredukowania hałasu pochodzenia aerodynamicznego. Hałas nie wzrasta wraz ze zwiększeniem mocy wiatraków dzięki z jednej strony podwojeniu się przez ostatnie lata ich wysokości oraz ulepszeniom technicznym (optymalizacja profilu śmigieł i opanowanie hałasów mechanicznych przez zastosowanie precyzyjnych trybów i wałów rotorów zamontowanych na poduszkach), a z drugiej strony po prostu dzięki zmniejszonej wraz ze wzrostem rozmiaru rotora prędkości rotacji śmigieł . W celu ograniczenia ryzyka hałasu prowadzone jest systematyczne badanie wpływu i opinii oraz zaleca się instalowanie wiatraków w odległości co najmniej 500 metrów od terenów zabudowanych, w odległości, w której hałas jest praktycznie niesłyszalny.
 
Krajobraz
 
Jak zintegrować wiatrak z krajobrazem?
Na wzór fortu lub wiaduktu, wiatrak może stać się dziełem sztuki. Rozmiar wiatraków motywuje ich lokalizację poza krajobrazami turystycznymi, emblematycznymi lub klasyfikowanymi. Eolfi zobowiązuje się do poszanowania tego ograniczenia i do faworyzowania ich implementacji bądź na terenach pustych, bądź w strefach uprzemysłowionych. Demontaż wiatraków pod koniec ich żywotności jest systematycznie pokrywany z rachunków funduszu.
Poprzez grę kolorów, ich konstrukcję, rozmiar będziemy się starać sharmonizować je z istniejącymi formami: wybrzeżem, roślinnością, krawędziami wierzchołków,... Jeżeli chcemy, aby były niewidoczne w niektórych chronionych miejscach, należy wybrać ich usytuowanie w zależności od widoczności z różnych punktów i odległości.
Badania krajobrazowe są generalnie przeprowadzane po konsultacji z lokalną społecznością. Wiatrak w krajobrazie może być symbolem nowoczesności, poszanowania środowiska, dowartościowania naturalnych zasobów. Może być nawet centrum zainteresowania turystów.
W każdym bądź razie, od momentu obowiązywania ustawy z 3.01.2003, w celu zdobycia pozwolenia na budowę niezbędne jest badanie wpływu na środowisko dla każdego projektu przekraczającego 2,5 MW oraz obligatoryjna ankieta publiczna dla każdej konstrukcji przekraczającej 25 m. Badanie wpływu zawiera analizę krajobrazową obiektu oraz badanie integracji w środowisku (krajobraz, woda, fauna, zdrowie,…). Wszystkie dokumenty dotyczące integracji krajobrazowej (zdjęcia gór, plany, symulacje,…) powinny znajdować się w badaniu wpływu.
Jeżeli sobie tego życzymy, wiatrak może zostać wycofany równie dyskretnie, jak został zamontowany i jak funkcjonował: łatwy demontaż i transport, bardzo szybkie przywrócenie stanu pierwotnego, biorąc pod uwagę niewielką zajmowaną powierzchnię. W porównaniu do instalacji, których rozbiórka łączy się z długimi i kosztownymi operacjami, wiatrak charakteryzuje się pozytywnym bilansem ekologicznym.
 
Odbiór telewizji
 
Czy wiatraki mogą przeszkadzać w odbiorze programów radiowych lub telewizyjnych?
Nie ma mowy o zakłócaniu Państwa ulubionych programów. Zapobieganiem wszelkim zakłóceniom fal radiowych zajmuje się Krajowa Agencja Częstotliwości, odpowiedzialna za przydział częstotliwości i za zarządzanie zależnościami radioelektrycznymi na całości terytorium Francji. Instalacja wiatraka bierze pod uwagę zależności radioelektryczne związane z obiektem. Mapa zależności jest prewencyjnie przygotowywana w sposób bardzo obszerny, lecz projekt wiatraka znajdującego się w obszarze, gdzie istnieje zależność, niekoniecznie że jest niewykonalny. Dokładniejsze lokalne badanie może przyczynić się do udzielenia pozwolenia na budowę. Wypada jednak zatroszczyć się o to od momentu rozpoczęcia projektu, ponieważ procedura jest czasami długa.
 
Ptaki
 
Czy wiatraki są niebezpieczne dla ptaków?
Każdy projekt implementacji wiatraków badany jest razem ze specjalistami ornitologami z Ligi Ochrony Ptaków. Prowadzone od kilkudziesięciu lat liczne badania ornitologiczne poświęcone są ewaluacji wpływu obecności wiatraków na ptaki. Zaobserwowano w ten sposób, że ten wpływ był znacznie słabszy od wpływu ruchu drogowego, szklanych ekranów lub linii energetycznych, ponieważ powolne ruchy wiatraków są bardziej widoczne dla ptaków. Jest całkowicie możliwe zaprojektowanie farmy wiatrowej przyjaznej dla ptaków, oddalając wiatraki od urwisk, wzdłuż których szybują ptaki drapieżne, lub tworząc korytarz e między wiatrakami, które pozwalają ptakom na łatwiejsze przemieszczenie się przez obiekt.
W Holandii na przykład badania wykazały, że wpływ wiatraków na ptaki jest 100 razy słabszy niż linii energetycznych i 200 razy słabszy niż ruchu drogowyego

Czy będziemy uczestniczyć w przyszłości w surowym doborze najlepszych obiektów w celu optymalizacji produkcji energii, czy też przeciwnie, zaakceptujemy eksploatowanie średnich lokalizacji do tego stopnia, że troska o środowisko stanie się niezbędna?
Wietrznych miejsc na świecie nie brak. Powiedzmy raczej, że istnieje niewiele terenów, dla których wiatraki nie będą najlepszą szansą dostępu do energii, podobnie jak w krajach południowych i Stanach Zjednoczonych. Przewidziano też postawienie urządzeń na Syberii i na Ziemi Ognistej, a nawet na Biegunie Północnym! Są to wielkie tereny, przeczesywane silnymi wiatrami prawie nieprzerwanie.
W rezultacie idealne do instalacji nieskończonej liczby wiatraków!
 

Sprawa komplikuje się jednak, jeżeli uwzględnimy kwestie utrzymania tych elektrowni, nie mówiąc już o ogromnych kablach do przesyłania wyprodukowanej energii elektrycznej do obszarów zabudowanych. W każdym bądź razie będziemy świadkami istotnych przepływów międzynarodowych, jak ma to miejsce w innych dziedzinach gospodarki, czy dotyczy to eksportu energii, czy też technologii lub wiedzy.
Podsumowując, możemy powiedzieć, że sektor produkcji energii wiatrowej stanowi ważny cel inwestycyjny na całym świecie, związany z eksploatacją niewyczerpanego czystego źródła energii oraz uczestniczący w trwałym rozwoju planety!